8 dwangmatige sportgedachten

"Ik word gelukkig als ik het perfecte figuur heb"

Iedere dag moest ik naar de sportschool, drukke dag of niet, zin of geen zin, het moest. Punt.
En daar stond ik dan ik, iedere sessie mijn vaste programma af te werken op de automatische piloot. Allang niet meer omdat ik het leuk vond, maar ik moest. Iedere keer was ik blij dat het erop zat en ik naar huis kon, om de volgende dag met net zoveel tegenzin weer te gaan. Dag in, dag uit.
 
 
Je bent niet de enige
Als je dit herkent, weet dat je niet de enige bent. Zoals ik al eerder aangaf kom ik veel meiden tegen die worstelen met bewegingsdrang en die het lastig vinden om hier los van te komen.
In het begin is het voor jezelf lastig te herkennen, het ontstaat vanuit een goed voornemen en vaak reageert je omgeving in eerste instantie positief. Het moment wanneer sporten voor de fun omslaat in dwangmatig sporten is vaak lastig terug te vinden. Je kunt bij jezelf in het hier en nu wel signalen herkennen die kunnen wijzen op dwangmatig sporten.
 
 
Hoe herken je bij jezelf dwangmatig sporten?
Hieronder volgen 8 dwangmatige gedachten die ik het vaakst tegenkom (en zelf ben tegengekomen). 
 
  1. Ik moet calorieën verbranden

Het enige waar je tijdens je hardloopsessie mee bezig bent zijn het aantal verbrande calorieën. Je geniet niet van de omgeving en er ontstaat geen ontspannen gevoel. Nee, bij iedere gemaakte kilometer denk je “Yess, weer zoveel calorieën verbrandt!” Hetzelfde geldt voor andere sporten, je doet het niet omdat je er plezier in hebt, je doet het omdat je er calorieën mee verbrandt.

 

  1. Je bent ziek, zwak, misselijk maar gaat toch sporten

Je lichaam is verzwakt en heeft op zo’n moment alle tijd en energie nodig om te herstellen. Ergens diep van binnen weet je dat het niet verstandig is om te gaan, maar die kritische stem in je hoofd wilt hier niets van weten. Niet gaan is geen optie, dus sta je verzwakt op de loopband je lichaam nog verder uit te putten.  

 

  1. Je wordt onrustig en ervaart gevoelens van stress of paniek als je niet gaat

Als je om welke reden dan ook, vaak in de uiterste gevallen, écht niet kunt/mag gaan sporten dan voel je innerlijke onrust. De (negatieve) gedachten in je hoofd zijn niet te stoppen (Hoe kom ik nu aan beweging? Hoe kan ik calorieën verbranden? Etc.), de eetstoornisstem is erg aanwezig, je wordt prikkelbaar, boos of reageert geïrriteerd naar je omgeving en/of je gaat op zoek naar alternatieven. Dit zijn hele duidelijke signalen dat sporten alles behalve vrijblijvend is.

 

  1. Je hebt écht geen zin (en dan bedoel ik dus Echt. Helemaal. Geen. Zin)

Het allerallerliefste wil je op de bank ploffen met Netflix, omdat je moe bent na een drukke dag. Maar de stem in je hoofd heeft 100 redenen waarom je wel moet gaan en zegt dat je pas op de bank mag hangen als je bent gaan sporten.

Het verschil tussen een keer geen zin hebben (hebben we allemaal) en écht totaal geen zin hebben is het gevoel achteraf. Als je een keer geen zin hebt en toch gaat, ervaar je vaak gaandeweg het sporten een positief gevoel. Eenmaal thuis voel je je voldaan en heeft de sportsessie je energie gegeven.

Als je écht geen zin hebt, dan blijft dit fijne gevoel uit. In de sportschool werk je op de automatische piloot je oefeningen af, ben je aan het aftellen en ben je blij als je thuis bent. “Weer iets afgevinkt van je ‘ik moet’ lijstje”.

 

  1. Je afspraken worden om het sporten heengebouwd

Alles. Draait. Om. Sporten. Vriendinnen die onverwacht de stad in willen, een studiegroepje wat wilt afspreken of een afspraak bij de tandarts, je gaat alleen als het past in je sportschema. Past het niet, dan gaat sporten voor.

 

  1. Sporten is een vorm van compensatie

“Alleen als ik heb gesport mag ik eten”, “Dat ijsje moet wel gecompenseerd worden” of “ Het etentje van gisteravond liep wel erg uit de hand, ik moet vandaag extra rondjes rennen”.   Zomaar gedachten die erop duiden dat sporten niet meer voor de fun is.

 

  1. Straf

Als je heel streng bent voor jezelf, hoge eisen stelt of heel ontevreden bent met jezelf kan sporten ook een straf zijn. Je hebt iets verkeerds gegeten, iets niet goed gedaan of een onvoldoende gehaald, dan moet je een uur extra sporten omdat je dit verdiend hebt. In jouw ogen.

 

  1. Je denkt dat je gelukkig wordt als je het perfecte lichaam hebt

Vaak staat je instagram vol met #fitgirls of modellen, in ieder geval meiden die in jouw ogen het perfecte figuur (en perfecte leven?) hebben. Je vindt inspiratie bij deze meiden, maar wat je vooral doet is jezelf vergelijken. Om vervolgens te concluderen dat je nog harder je best moet doen.

Deze gedachte ontstaat vanuit een laag gevoel van eigenwaarde, omdat je zo ontevreden bent met jezelf hoop je op deze manier het geluk te halen uit je lichaamsvorm. Je hebt de overtuiging dat als je het perfecte figuur hebt, je dan gelukkig bent. Helaas is dit een illusie. Als je om deze reden sport, is dit niet de juiste reden en staat je ander werk te doen.

 

Praat er met iemand over
Als je jezelf in één van deze gedachten herkent, wees je dan heel bewust van je sportgedrag. Vraag jezelf af waarom je gaat sporten; wil ik zelf? Of moet ik van mezelf?
Daarnaast wil ik je meegeven; praat er met iemand over. Iemand uit je omgeving bij wie je je goed voelt of met een professional. Praten lucht vaak op, de kans is groot dat je zelf ook wel weet dat het niet oké is, maar je geen idee hebt wat je dan anders moet doen. Dit is overigens heel herkenbaar. Praten is daarom een hele goede eerste stap!

Hulp zoeken kan ook verstandig zijn, onthoudt dat het dwangmatige sporten een uitingsvorm is van een ander probleem. Het kan een negatief gevoel van eigenwaarde, onzekerheid of een hardnekkige overtuiging over jezelf zijn. Door verder te kijken dan de uitingsvorm en het onderliggende probleem te onderzoeken en aan te pakken, zul je zien dat je op een andere (POSITIEVERE) manier naar jezelf en het sporten gaat kijken. En never forget; je hoeft het niet alleen te doen!

 

Welke gedachte herken jij bij jezelf?

 

Liefs,

Kerstin 

 

P.s. heb je naar aanleiding van dit blog vragen of zorgen? Of wil je graag je (sport)gedrag of gedachten veranderen, maar weet je niet goed waar je moet beginnen? Ik weet hoe lastig en spannend het is om hierover te praten (laat staan hulp zoeken). Weet dat niets gek of vreemd is, dus voel je vrij om gerust eens contact met me op te nemen en ik denk graag met je mee. 

Blog delen?